เมื่อพูดถึงอาหารเส้น หลายคนอาจนึกถึงก๋วยเตี๋ยวหรือผัดหมี่ แต่สำหรับชาวพัทลุง “บี้หุน” เป็นเมนูพื้นถิ่นที่มีเสน่ห์เฉพาะตัว โดดเด่นด้วยเส้นหมี่ทำจากข้าวเล็บนก นำไปคลุกเคล้ากับน้ำตาลโตนดและน้ำมันมะพร้าว ได้รสสัมผัสที่หวานมัน หอมกรุ่น
คำว่า “บี้หุน” หรือ “บี้หุ้น” (米粉) มีรากศัพท์จากภาษาจีนฮกเกี้ยน หมายถึงเส้นหมี่ โดยเชื่อกันว่าได้รับอิทธิพลจากชาวจีนโพ้นทะเลที่อพยพมายังภาคใต้ของไทย รวมถึงแถบอินโด-มาเลย์ ซึ่งมักนำเส้นหมี่ไปประกอบอาหารคาว แต่สำหรับที่พัทลุง บี้หุนถูกนำมาปรุงเป็นอาหารที่มีรสชาติไม่เหมือนใคร อยู่กึ่งกลางระหว่างของคาวและของหวาน
เส้นบี้หุนทำจาก ข้าวเล็บนก ซึ่งเป็นข้าวพื้นเมืองของพัทลุง มีเมล็ดเล็กและให้เนื้อสัมผัสนุ่ม เมื่อนำมาบดและรีดเป็นเส้น ก่อนนำไปนึ่งจนสุก จากนั้นคลุกเคล้ากับ น้ำตาลโตนด เพื่อเพิ่มความหอมหวาน และใช้น้ำมันมะพร้าวช่วยให้เส้นไม่ติดกัน
ในประเทศเพื่อนบ้านอย่าง มาเลเซีย อินโดนีเซีย และสิงคโปร์ เส้นบี้หุนมักถูกนำไปทำเป็นเมนูคาว เช่น “บี้หุนโกเร็ง” หรือหมี่ผัดเครื่องเทศ แต่สำหรับพัทลุง บี้หุนเป็นเมนูที่มีรสชาติเป็นเอกลักษณ์ ไม่หวานจัดแบบขนม และไม่ใช่อาหารคาวแบบเต็มตัว
ปัจจุบันร้านที่ทำบี้หุนแบบดั้งเดิมเริ่มลดน้อยลง ใครที่อยากลองสัมผัสรสชาติอาหารพื้นถิ่นชนิดนี้ อาจต้องเสาะหาแหล่งจำหน่าย หรือสอบถามจากคนท้องถิ่น เพราะบี้หุนไม่ได้เป็นอาหารที่พบได้ทั่วไปในท้องตลาด
นอกจากจะเป็นเมนูที่สะท้อนเอกลักษณ์ของพัทลุงแล้ว บี้หุนยังเป็นอาหารที่มีประวัติความเป็นมายาวนาน ควรค่าแก่การอนุรักษ์และส่งต่อให้คนรุ่นหลังได้รู้จัก หากใครเคยลองชิมหรือมีร้านเด็ดแนะนำ สามารถแบ่งปันกันได้! ????